Birileri birilerini kandırıyor,birileri hiç sorgulamadan kanıyor.Birileri hiç olmadığını yansıtıyor.Sanki toymuş,narin ve kırılganmış gibi.Zaaflarıyla oynuyor diğerlerinin.Sevgiye ihtiyaç,biraz şevkat ne olur diye yalvarıyor..O bunu hep yapıyor...Diğeri onun perde arkasında yaşadıklarından uzak, kanmak istiyor...Gücünü burdan alıyor...İhtiyaç duyulan olmak arsızca egosunu okşuyor...Seviyor ve de güçlü hissediyor...Birileri bizler yaptığımızda çarmıha gerileceğimiz hatalar yapıyor... Ardından hastayım,güçsüzüm..Bak ben miniciğim diyor...Diğerleri buna kanıyor...Ben Kimim?
Neresindeyim bu kanı bozuk hikayenin?
Bilir kişi benim! Farkındalıklarımla paralel yaşıyorum.
Ama sessizim..Uyarma mekanizmam bozuk...
Bir de bu bendeki derin yorgunluk...
Silgiyi elime almaya mecalim kalmamış gibi.O yıllarca babanın oturup da eskittiği koltuktan tvye bakar gibi kayıtsız...
Bu hikayede izleyici benim...
Güçlü kelimelerim var...Ardarda geldiğinde korkutucu olmasından korkarak saklı tutuyorum onları...
Midem kalktı... Şimdi kusmaya gidiyorum...
