Motionless

Buram buram yalnızlık kokuyor insan hayatları..Terkedilmişlikler,hatalar,kırılmamış kabuklar var bünyede ve bünyeye zarar urlar kaplamış beyinleri..Sorular soruluyor ve aslında bütün soruların cevapları biliniyor..Karabasan oturmuş sanki üstüne de sesin çıkmıyor..Bir bakıştan anlaşılası, bir ah dediğinde hissedilesi acıların var aslında..Farkedilmedikçe değil de, farkedilipte gözardı edildikçe deliren,çığrından çıkan duyguların var.İçindeki bu sessizliği nasıl bozar,dışındaki bu sömürgen gidişe nasıl son vermelisin?Seni durduran herşeyin,seni durdurmak için varolduğu bu dünyada hayatın sana sunulmuş bir mucize olduğunun bu derece farkındayken, neden bu gidişata bir son veremiyorsun?Anlamsız, çelişkili durumların, beyne savaş açtığı, haraba uğrattığı anların hepsine neden boyun eğiyorsun?Kişilerle yaşadığımız ego savaşlarından ziyade daha ürkütücü olan bu özgüven kaybına son vermenin bir yolunu bulabilirsin..Başarıyı ,mutluluğu teğet geçmek için hiçbir sebebin yok görünürde.Halkanın içine dahil olmalısın neticede.