Boş derslere özlem duyan öğrenci benimle aynı şarkıyı mırıldanmaya başladı okula giden asfalt ve işlek yolda.Gideceği yeri biliyordu.O büyük tek kişilik beyaz masa ve masaya göre yüksek rahatsız edici taburesi.Yine aynı yüzler.. Artık ne üretebiliceği ne de tüketebileceği birşeyler sunmuyordu ona bu yüzler..Belki de sırf bu yüzlerden sıkıldığı için artık o masa da beyaz değildi.Onlarca bambaşka karakterler yaratmıştı o masanın üzerinde ..Rahatsız ediyordu beyazlığı ve rahatsız ediyordu aynı yüzler...
Hocanın beyaz tahtaya yansıttığı notlardan okuyarak anlattığı dersin ona ne katabileceğini defalarca sorgulamıştı zaten.Artık kafa yormuyordu buna.Epey de ileri gitmişti sanırım bu konuda.Sanki kulağına taktığı o kulaklıktan gelen muzikle birlikte sadece dış ses algısını yitirmekle kalmamış,tüm duygularını da yitirmişti.Ona bakan gözlerin duyarsız diye damgalaybilecekleri bir duruş edinmişti farkına varmadan.Hep dibe vurmak üzereyim diyordu.
Sadece hissiyattan ibaretti bu cümlenin ağızdan çıkış sebebi.Yoksa düşerken dibi hiç görmediğini O da biliyordu.Görüntüsüyle bütünleşmeyen ruh hali boğuyordu onu.Hayatındaki sıkıntıların basit çözümlerini bulabilecek kadar tecrübeliydi, fakat çevresindeki bu tekdüze yüzlerin baskısı, onun çözüm süreçlerini kısıtlıyordu.Kendini deli gömleği içinde gibi hissetmek ne demek artık O da biliyordu.Sıkışıp kalmıştı.Yüzünü eğerek, saçları arasına saklarken de sorguladığı tek şey özgüveniydi.Yitirmiş miydi bunu artık.İnsanların ona bakmasından duyduğu rahatsızlıkla bu soruya kesin cevaplar veriyordu kendi kendine.Yitirdiğine inanmıştı..Yitirmişti özgüvenini.
0 Muhalefet:
Yorum Gönder